تصویرهای بامدادی کاظم سادات اشکوری

زیبایی شکفتنِ گل

آفتاب را

از خوابِ صبحگاهی بیدار می‌کند

ابری فراز رودخانه

به اندوهِ سایه

می‌اندیشد

و کوچه‌باغِ دهکده

با خش‌خش مداوم برگی

ـ که باد را به سمتِ درختانِ سبز می‌رانَد ـ

آشفته می‌شود.

خوابِ هزارساله دگر کافی‌ست

از کوره‌راه می‌گذرم

و بر بلندترین قلّۀ جهان تنها می‌مانم

تا رقصِ نور را

در آب‌های دور

تماشا کنم.

11 خرداد 1375. کلاچای

از دامنه که گذشتیم

مردی از دوردست می‌آمد

و چوبدستش را در هوا می‌چرخانْد.

نامش را نپرسیدیم

تنها سلام کردیم

و او بی‌آن‌که جوابِ سلامِ ما را بدهد

گفت:

با خیالِ راحت به راهتان ادامه دهید

پشتِ تپّه‌ها صبح شده است.

11 تیر 1377. تهران