دلبر؛ نجواهای کاغذی – پنج؛ مصطفی ثامنی/ عباس کریمی عباسی

وقت دیدار شد امروز و پر از تاب و تبم

تو بتابی و کمی نور بپاشی به شبم

پا، کمی سست کنی یک دو سه منزل دیگر

می­رسم، قدر همین یک دو سه منزل عقبم

هرکه آمد به درم، زود جوابش کردم

من خودم روز و شب آغوش تو را می­طلبم

خیره ماندم چو به لب­های انارت یک شب،

باغبان گفت که بی­شرم و حیا و ادبم!

چشم در چشم تو انداختم و مست شدم

از همان روز به کار مِی و بزم و طربم

امر کن تا که چهل روز به مِی لب نزنم

نخ بیارید که با شوق بدوزم دو لبم

عشق ای عشق، تو هم درد و دوایی ای عشق

منِ شاعر چه بگویم، به خدا در عجبم!