زنی که آتن را ترک می‌گفت محمود معتقدی

خواستم به سطح منحنی‌های تو برگردم

سطری ناتمام/ راه حوصله را می‌بندد و

کسی آن طرفِ پشت دیوار

خانه‌ای دوباره می‌سازد

نشد/ تا به کشف بوسه‌های تو بنشینم و

از صدای بلند دریا و/ درخت

چیزی برایت بنویسم

اینجا/ شنبه‌های زلال به حس تو می‌رسد و

عاشقانه‌ای دیگر دستت را می‌گیرد

به هوش باش!